Richard

Een zonnig vooruitzicht 12-03-21

 

Storage hunter

Naar aanleiding van mijn vorige blog ‘Herman’ kregen mijn zussen, mijn moeder en ik erg veel toffe reacties. Dank daarvoor. Toch was er één vraag die bij velen bleef hangen: ‘Dennis, hoe zit het tegenwoordig met de handel?’ Daar kan ik kort over zijn: de handel is nooit weggegaan. Mijn moeder stapte uit de business, maar mijn zussen en ik zijn hier in zekere mate in doorgegaan. Nadat ‘Handje Kontantje’ plaats had gemaakt voor de digitale weg heeft mijn zus Cristel in de loop der jaren een platinum-status bij Marktplaats bereikt. Zij is de ‘Markplaats-godin’ binnen onze familie. Cristel handelt in alles, maar koopt selectief in. Dit met name voor de toekomst. Laatst stapte ik bij haar binnen en stond ik oog in oog met een angstaanjagend lelijke vrouw die was geportretteerd op een veel te groot schilderij. ‘Komt uit 1888, Dennis. Geloof me, dit is een hangend goudmijntje, gaat een paar keer over de kop’, zei ze. Blijkbaar had Cristel opeens verstand van kunst. ‘Goed bezig zussie, lekker laten hangen, niks mis mee’, reageerde ik. Cristel is Herman 2.0 of, zoals ze dat tegenwoordig noemen, de storage hunter binnen onze familie.

 

Naf Naf & Dito Dito

Cristels handelssucces bleef niet onopgemerkt. Zus Monique en ik keken elkaar aan, lapten vijfhonderd de neus en kochten aan het begin van de zero’s een zwikkie babykleding op. Geheel in de stijl die Cristel had ingezet, knalden we alles online en kwamen we terecht in de wereld van Naf Naf en Dito Dito. Het was leuke spielerei en de handel ging niet slecht. En als iemand ‘niet slecht’, zegt, weet je eigenlijk dat hij ‘niet goed’ bedoelt. We speelden net quitte en hielden de C-, D- en E-merken over. Mijn zwager Gerjan zag het aan en zei dat we het anders gingen doen, al zei hij het alleen maar tegen mij. Geen probleem voor mij, ik hield Monique als zakenpartner aan voor de babykleding en deed met mijn zwager Gerjan, Gerrie voor intimi, een uitstapje naar een totaal andere wereld.

 

BCA Autoveiling

En daar zaten we dan, samen op de tribune. Allebei geheel in stijl van de tijd gekleed met respectievelijk een suède en een leren jack aan. Gerrie en ik hadden ons die ochtend geamuseerd. We liepen met wat andere dodo’s en handelaren tussen de Ferrari’s, Porsches en andere in beslag genomen auto’s. Ons oog stuitte op een lichtgrijs-metallic BMW 535. Een dieseltje, weinig op de teller, strak op de bandjes en starten en lopen, zoals de veilingmeester zelf aangaf. Gerrie en ik wisten genoeg: deze was voor ons. Alleen nog even bieden op de veiling. Al zittend op de tribune werden de verschillende bolides getoond. Beiden staken we direct onze handen in de lucht toen we de decadente BMW voorbij zagen rollen. Hierbij gaf de veilingmeester aan dat één van ons zijn vinger maar hoefde op te steken. Wisten wij veel! Probleem was wel dat wat ellendige dodo’s door hadden dat we meer dan geïnteresseerd waren in dit statusblik, maar na vijf keer overbieden hadden we het scheurijzer in ons bezit. Thuisgekomen showden we de auto aan Monique. Zij dacht er het hare van en zei direct: ‘Hier geloof ik niet in.’ Achteraf had ze gelijk. De BMW bleek een schadebak en lastig te verkopen. Het werd tot twee keer toe - dit is niet gelogen - een Snatch-scène. Wilden we die slee verkopen, dan kregen we er een beetje geld en een andere auto voor terug. Zaten we ineens met een Peugeot 605 in onze maag. En wat ik al zei: dezelfde scène speelde zich zowaar nog een keer af bij het verkopen van de Peugeot. Weer kregen we er een beetje geld voor, maar kregen we daarbij een Daihatsu Cuore in onze mik geschoven. Deze handel stierf een vroege dood, maar opeens zagen we het licht en gingen we het rigoureus anders aanpakken.

 

René, Ralf & Joop

Als je eenmaal in het milieu zit, worden allerlei deuren naar nieuwe, maar interessante projecten geopend. Halverwege de zero’s liepen we Joop tegen het lijf. Joop was een bijzondere man. Hij kon goed praten, waarschijnlijk compensatiegedrag vanwege zijn kleine postuur, maar hij liep er niet mee te koop. Joop viel niet op. Af en toe hielp hij anderen op weg en hij kneep wel eens een oogje dicht, als je snapt wat ik bedoel. Zo ook bij ons. Daarbij had hij interessante handel voor ons. Joop zat in de polo’s, met name in (René) Lacoste en Ralf Lauren. We kochten er wat op en binnen afzienbare tijd waren we door onze voorraad heen. Opnieuw kochten we bij Joop in en iedereen aan wie we deze polo’s verkochten, was laaiend enthousiast. Soms leek een maatje M meer op een maatje L, maar dan kocht diegene maar een maatje kleiner, geen probleem, niemand deed moeilijk. We knepen net zoals Joop allemaal een oogje dicht, al deed Joop dat met beide ogen, want hij was een Chinees. Rare naam trouwens, Joop, voor een Chinees, maar dit terzijde. Toen we iedereen In Zwolle en omstreken, familie, ons gehele vriendenbestand, kennissen, collega’s, wat vage kornuiten en zelfs het pittoreske dorpje Heino hadden voorzien van onze - al zeg ik het zelf - kwaliteitspolo’s stond de handel stil. Via eBay probeerden we ze nog aan de man te brengen, wat lukte, maar het gaf veel gedoe en daarbij drukten de verzendkosten en de verpakkingsmaterialen op ons budget. Maar wat ik al aangaf: een ingeslagen weg biedt mogelijkheden voor een nieuwe en die kwam er.

 

Moniss

Via de polohandel kwamen we in de verpakkingsmaterialen terecht. Mijn zus Monique, goed gebekt als ze is, had erg goed contact met de mensen van dit bedrijf. Zij wilden wat anders en wilden van het bedrijf af. Ze zochten alleen nog enthousiaste, gemotiveerde en - niet geheel onbelangrijk - ietwat impulsieve mensen die dit aandurfden en het bedrijf wilden overnemen. Het was eind 2005, we wilden iets blijvends. We stemden in. Gerrie en ik besloten op een zaterdag met een Boedelbak naar het Noord-Hollandse te gaan. We stapten in de wereld van de gripzakjes, enveloppen, brievenbusdozen en dit in alle soorten en maten. De zolderkamer van Gerrie en Monique fungeerde als opslag en tevens als uitvalbasis van ons bedrijf. De naam Moniss, waar net zolang over was nagedacht als over het opkopen van het bedrijf, is afgeleid van Monique en Dennis, met daarbij een extra s omdat we anders de domeinnaam niet kregen. We waren en zijn niet de moeilijksten, zal ik maar zeggen. Voortvarend gingen we van start en je raadt het al: een tweede dependance werd al snel een feit. Mijn eigen zolderkamer moest er ook aan geloven. De marges waren klein, de druk groot, maar we gingen als een malle. Thuisgekomen van mijn vaste baan openden we elke dag de orderlijst. Hierin zagen we de bestellingen toenemen en dus moest ook de inkoopfrequentie omhoog. Dan stond er twee keer in de week een trekker met oplegger in onze straat de weg te blokkeren (alsnog excuses hiervoor aan alle omwonenden). Een arsenaal aan pallets werd voor het huis gekwakt. Vervolgens moest alles naar zolder worden gebracht, alles worden uitgepakt en uitgestald. Hierna werden de bestellingen weer ingepakt, nam ik deze weer naar beneden, deed ik alles in de auto en moest ik voor half zeven ‘s avonds bij TNT zijn. De stappenteller draaide overuren, het stressniveau bereikte elke dag weer het kookpunt, maar daar kwamen vreugde en lol voor in de plaats. Vooral als er een nieuwe chauffeur van onze leverancier de wijk in kwam rijden en vol verbazing bij mijn zus of mij aan de deur aanbelde. Of wij van het bedrijf Moniss waren? En of wij dat waren. Stond ik daar in mijn Lacoste-polo met daarvan de kraag omhoog en klapte ik er even een paar verpakkingsmaterialenweetjes uit, nou, dan wist die knakker wel genoeg. Niet fokken met Pablo, El Chapo, oftewel de patron van dit bedrijf. Moest jij eens kijken hoe snel die spullen voor het huis stonden. Uiteraard hielp ik de beste man altijd mee. Zoals ik al zei: ik ben de beroerdste natuurlijk niet. Het ging erg goed. We hadden het bedrijf groter en professioneler gemaakt, maar een versleten knie, een nieuwe heup, een muisarm en een hernia verder verkochten we Moniss. Het bedrijf bestaat nog steeds en is nog veel groter geworden. Maar het begon allemaal in Zwolle, dat je het even weet!

 

Een zonnig vooruitzicht

Het was wederom tijd voor wat anders, dus ging het roer nog eens om. Grotere marges, minder hard werken en een letterlijk zonnig vooruitzicht lagen in het verschiet, maar hierover volgende week meer. Gezien het tijdstip en de versoepelde maatregelen niet eens zo’n gek idee, dacht ik zo. Tot volgende week. Waar? boekenvanvilsteren.nl. Tijd: 20.00 uur!

Reactie plaatsen

Reacties

ThErik VdT
5 maanden geleden

Wederom fantastiss

Ton Spekschoor
5 maanden geleden

Hoi Dennis, ik leerde je vader kennen toen hij net met de kalkoenhandel was gestart vol trots liet hij mij een zelfgemaakte bak zien waarin hij de kalkoen in stopte om te slachten. Het ontwerp van die bak is altijd bij gebleven. Groetjes Ton en Wil

Jannie
5 maanden geleden

Ga zo door, super leuk👌

Joan
5 maanden geleden

Dennis te gekke blog weer, het leuke bij een aantal situaties heb ik gewoon een beeld!!!! Super grappig weer...

Herman 19-02-2021

 

Het moet in 1985 zijn geweest, ergens in de zomer op de Autobahn in Duitsland. We waren met ons gezin onderweg naar onze vakantiebestemming in Hongarije. De setting: mijn vader reed, mijn moeder las de kaart en mijn twee zussen en ik zaten achterin. Mijn zus Cristel, in huize Van Vilsteren ook wel ‘ons baken van rust’ genoemd, zat uit voorzorg in het midden. Zo moesten mijn zus Monique en ik het doen met alleen de prikkels van buitenaf, in dit geval het beste voor iedereen. De auto, een Opel Kadett, was goed beladen, want geen gaatje bleef onbenut. We gingen hooguit twee weken weg, maar mijn moeder had nog net niet onze hele etensvoorraad voor de komende jaren in de auto gepropt. We gingen in vliegstand op vakantie, dat wil zeggen met de spatlappen op de grond en de koplampen in de lucht. Ik werd wakker door een ongelooflijk penetrante geur. Mijn vader had, zoals hij achteraf aangaf, een klein scheetje gelaten. Zo’n eentje die je niet hoort, maar ineens vanuit het niets toeslaat. Binnen onze familie werd dit fenomeen geïntroduceerd als een ‘sniper’. De Opel Kadett met daarin onze familie was het decor van een klein stukje mestuitstoot waar je ‘u’ tegen zegt. Combineer die mestuitstoot met de vele bolletjes met gebakken ei die mijn moeder voor de eerste kilometers - of beter gezegd: de eerste twee dagen - in een niet goed afgesloten koelbox had meegenomen en dan weet je enigszins hoe we er stankniveau-technisch bij zaten. We zaten werkelijk opgepropt achter in de auto met hooguit een Taptoe of een Bobo op onze schoot. Toch baanden mijn zussen en ik ons zo snel mogelijk een weg naar het raam om als makke lammetjes naar frisse lucht te happen. De geur van deze ‘sniper’ was werkelijk niet te harden. Mijn vader had hier een patent op, want hij was de bunzing van onze familie.

Je leest het goed, dat was hij, want Herman is al een tijdje niet meer onder ons. Om precies te zijn deze maand al vijfentwintig jaar niet meer. Omdat dit al zo lang geleden is en de tijd voortschrijdt, raakt hij op z’n zachtst gezegd wat in de vergetelheid. Soms komt hij echter langs. Al is het door een liedje op de radio, in een droom of door een ‘sniper’ die wordt gelaten, ergens duikt hij altijd weer op. Sommige dingen vergeet je, maar iemands humor, gedachtengoed of opmerkelijke gebeurtenissen blijven altijd wel in het geheugen hangen. Vaak gebeurde er iets in zijn aanwezigheid. Er was lawaai, er werd gelachen, kortom, er was rumoer. Hij liet ons ook zien dat je gewoon moest werken voor je geld. Hij had zijn baan bij de Nederlandse Spoorwegen, beunde hier en daar wat bij en maakte ons street-wise. Ik hoor je al denken: Dennis toch, moest jij in Zwolle je mannetje staan, hoe dan? Dit zal ik nader toelichten. Kijk, mijn vader handelde in zo’n beetje alles. Het gemiddelde Handje Kontantje-volk kwam bij ons wekelijks over de vloer. Voor de jongere lezers onder ons: Handje Kontantje was in Zwolle en omstreken onze ‘Marktplaats-krant’. En als mijn vader niet thuis was, moesten de gezinsleden de honneurs waarnemen, oftewel onderhandelen met een plaatselijke ongure pipo over een uitstekend werkende autoradio, een zeer moderne tas of een riem die was voorzien van een zeer geavanceerde gesp. Ik hoor het mezelf nu nog zeggen. Dit alles was voor werkelijk een prikkie op te halen bij huize Van Vilsteren. Als de onderhandelingen niet goed verliepen, kregen we de wind van voren. Ten eerste van die plaatselijke pipo en ten tweede van onze vader. Van beide gevallen wilde je zo ver mogelijk weg blijven, dus het bluffen en de teksten ‘neusje van de zalm’, ‘crème de la crème’ en ‘voor niets gaat de zon op’ zaten er binnen ons gezin al vroeg ingebakken. Handel was handel en geld was geld.

Educatief zat hij laten we zeggen creatief in elkaar. Dan moesten Cristel en ik mee naar de Zwolse veemarkt om, zoals hij zei, wat ‘k’nien en kipp’n’ te halen. Vervolgens aanschouwden we een hogeschool-onderhandelingstechniek. Voor Cristel en mij zorgde het hier en daar voor wat vraagtekens. Een scala aan emoties passeerde in pakweg dertig seconden de revue. Er werd vriendelijk op elkaars handen geklapt. Tijdens een onderhandeling moesten we, uit het niets, hard weglopen en daarbij erg boos kijken. We zaten blijkbaar opeens in de oorlogsmodus. Daarna moesten we weer rustig teruglopen om de onderhandelingen, met een wijzend vingertje, tot een goed einde te brengen. Onnodige stappen en niet efficiënt. Cristel was duidelijk de slimste binnen het gezin, zo noemde zij het, al zei ze het alleen tegen mij. Al met al bleek het een fascinerend spel. Als klap op de vuurpijl mochten we even naar het slachthuis om te zien hoe een koe werd geslacht. Waarom weet nog steeds niemand, maar dit was ons vaste vrijdagritueel in de schoolvakanties.

Begin jaren negentig waren qua handel de hoogtijdagen in huize Van Vilsteren. Mijn vader had in de herfstvakantie het lumineuze idee een batterij kalkoenen op te kopen, deze netjes te verzorgen en zo rond half december kerst-gereed te maken, als je begrijpt wat ik bedoel. De handel floreerde en het bleek een gat in de markt. Het ging van kwaad tot erger. Het rees de pan uit, de vraag was groter dan het aanbod en de crypto- en aandelenbeleggers onder ons weten wat dat betekent: je pakt je winst of je breidt uit. Herman herinvesteerde in verbeterde materialen en breidde de toko uit. Konijnen en kippen werden aan het assortiment toegevoegd. Daarbij moest het hele gezin participeren in de handel. We waren opgeslokt door het opgebouwde imperium, er was geen weg terug. Vanaf oktober tot aan de kerst stonden in huize Van Vilsteren de horloges gelijk, konden we met z’n allen door één deur en keken we allemaal dezelfde kant op. We waren één. Het hele proces, van aankoop tot het overhandigen van het product aan de klant, kunnen mijn moeder, mijn zussen en ik je nu nog steeds haarfijn uitleggen. Wat ik al zei, sommige dingen blijven je bij.

De beste man was zijn tijd ver vooruit. Zo gingen we met de nachttrein op vakantie naar Spanje, wat niet alledaags was, en waren we de eersten in onze straat die gebruik maakten van een huiskapper. Kapper Arkan, heette hij. Dan werd de gehele familie in rap tempo geknipt. Waarschijnlijk had die ouwe een dealtje gemaakt met Arkan. Het kan niet anders! Vijf voor de prijs van vier of zoiets. Onder de noemer ‘lastig haar’ werd ik tot mijn twaalfde standaard kaal geschoren. Ik zal hier verder geen woorden aan vuil maken, maar nogmaals: sommige dingen blijven je bij. Ook kon hij goed relativeren en was hij ruimdenkend. ‘Wees blij met wat je hebt en kijk een beetje om je heen’, zei hij ook wel eens. Hij kon een traan laten als hij iets moois zag of iets indrukwekkends had meegemaakt en hij stond open voor allerlei mensen. Misschien omdat hij hen waardeerde of omdat hij diegene later nog wel eens nodig kon hebben. Dit laatste zou overigens heel goed kunnen, maar laat ik zekerheidshalve in het midden. Hij leerde ons vooral om niet alles al te serieus te nemen, maar wel je best te doen en met de beide beentjes op de grond te blijven.

Mijn vader geloofde in de kracht van de herhaling, althans dat denk ik. Elke ochtend kwam hij uit bed, opende de woonkamerdeur en schreeuwde in een riedeltje LTS-zwakstroom-Engels ‘Looking for me, looking for you, is it me you looking for’ of iets in die trant. Dit elke dag weer, in hetzelfde ritme en op dezelfde toonhoogte. Ik denk dat daar mijn aversie tegen Engels sprekende Nederlanders is ontstaan (lees mijn vorige blog ‘Oh my God’), maar dit geheel terzijde. Dus als je mij vraagt wat mij het meest is bijgebleven aan die bijzondere man - want dat kunnen we nu met z’n allen wel concluderen - dan zou dit het zo’n beetje zijn: wees vrolijk en aardig, werk hard en neem niet alles te serieus! Zeik niet te veel en geniet er een beetje van. Op naar de volgende vijfentwintig jaar!

Reactie plaatsen

Reacties

Peter veldman.
5 maanden geleden

Mooi verwoord dennis. En de foto's van toen.. prachtig. Het is inderdaad al een tijdje geleden maar zie je vader zo voor me.
Wist niet van zijn handelsdrang maar de liefde voor dieren zit er in de hele familie wel ingebakken. Of uit de oven, dat smaakt ook goed. En je zus cristel als het baken van rust... misschien ken ik een andere. Blijf schrijven.

Hanneke
5 maanden geleden

OMG, dan zo maar de zin afsluiten in het Engels met street-wise!
Mooie herinnering aan je vader Dennis!!

Judith
5 maanden geleden

Hey Dennis, wat ontzettend mooi en met humor geschreven. Heel herkenbaar.Wat een mooie foto’s echt een mooi eer betoon!

Marja
5 maanden geleden

Dennis wat weer ontzettend leuk geschreven en gelukkig heb ik dit van heel dichtbij mogen meebeleven! Wat was ik veel bij jullie om op te passen en na school een kop thee te drinken. Wat ik altijd heel leuk vond dat je vader een grote bandrecorder liefhebber was, wat hebben we veel Duitse Slägers gehoord na het oppassen want we bleven steevast plakken! En zo heb ik veel mooie herinneringen. Wat ik heel mooi vind is dat je dit geschreven hebt op 19-02 de verjaardag van onze Maurits nu 24 jaar die de doopnamen heeft gekregen als nagedachtenis van je vader.

Cees Donker
5 maanden geleden

Mooi geschreven, goede herinneringen aan hem en aan jullie allemaal.
Hartelijke groeten
van een''oude meester"
''

Leandra Nijkamp
5 maanden geleden

Prachtig verhaal Dennis!

Monique Horstra
5 maanden geleden

Super gaaf geschreven zoo herkenbaar!! Krijgt hij toch na 25 jaar een paar veren in zijn reet wat hij eigenlijk niet wilde 🤣doe maar normaal! Zeer positief en realistisch ingesteld hoe moeilijker je denkt, hoe moeilijker je leven wordt. Gelukkig werkt het ook andersom😀en alles uit het leven halen wat er in zit nou dat hebben we wel mee gekregen 👊🏻🤣

Ria Middelkamp
5 maanden geleden

Het was een man met humor. Je kunt het mooi beschrijven. Veel te jong overleden.

Harold Haverkate
5 maanden geleden

wat een geweldig verhaal over je vader, en ja veel van die dingen heb ik meegemaakt, zeker die kalkoenen/ konijnen die voor de kerst bij jullie in de garage hingen "Harold daal jij even mijn racefiets uit de garage" Brrr. Heel mooi Top.

Oh my God! 15-01-2021

 

Vorige week liep ik in de plaatselijke supermarkt van ons pittoreske dorpje Heino toen ik een bekende tegenkwam. We zagen elkaar staan en begroetten elkaar netjes, zoals het hoort. Ze - het was in dit geval een vrouw - wilde me aanstoten, maar dat kon natuurlijk niet. Zo snel als ik ben, pareerde ik haar move. In sommige gevallen komt die anderhalvemeterregel trouwens heel erg goed uit, maar daarover later meer. Ik ontkwam niet aan een praatje met haar. Ze had samen met haar kind mijn kinderboek ‘Op zoek naar een Schat’ gelezen. Dat vond ik geweldig om te horen, want daar doe je het voor! Ze bedankte mij min of meer en ik nam de complimenten geheel tot mij. Zulke momenten kunnen mij niet lang genoeg duren. Helaas kwam hieraan abrupt een einde. Ze was, al zeg ik het zelf, lekker bezig en de woorden ‘ontroerend’, ‘geweldig’ en ‘spannend’ galmden rustig na in mijn gehoor, maar toen gebeurde het: ze eindigde het geheel met het woordje ‘nice’. Op dat moment stond onze wereld even stil. Niets om ons heen bewoog of verstoorde dit moment. We zaten er even helemaal in, we zaten, zoals je dat wel vaker hoort, in onze ‘zone’. Soms heb je dat. Je komt een - laat ik het netjes zeggen - erg mooie vrouw tegen. Zij gooit haar lange haren opzij, jij komt net met je natural walk voorzien van een goede swag met je winkelkarretje langs lopen en vangt haar blik op. Alsof het zo moet zijn, blijf je net iets langer naar elkaar staren dan normaal, het is chemistry all over the place, het is zo’n moment dat alles op zijn plek valt, het is meant to be, je kent het wel. De wereld staat letterlijk en figuurlijk stil. Althans, dit is mijn versie van het verhaal, want ik weet in de gevallen dat dit mij overkomt niet of hetgeen ik net schetste wederzijds is. Maar oké, het doet er ook niet toe. Een beetje dromen mag best!

 

Maar terug naar het moment. Onze wereld, althans die van mij, stond wederom stil. In dit geval konden we niet spreken van chemistry all over the place, want dat was nu totaal niet aan de orde. Het was meer een gevalletje kortsluiting waarin ik bleef hangen. Wat ik al aangaf: de anderhalvemeterregel kwam mij in deze situatie beter uit dan ooit. Dat ze een mondkapje droeg, was in haar geval niet eens zo heel erg. Bij sommige mensen staan mondkapjes gewoon heel erg goed. Niets meer aan doen, zolang mogelijk ophouden, denk ik dan. Daar gaat het nu natuurlijk niet om. Waar ik naar toe wil, is het volgende: mijn wereld stond stil nadat zij het woordje ‘nice’ had gezegd. Kijk, ik snap dat het natuurlijk goed bedoeld is, maar het is - en ik spreek absoluut voor mijzelf - net even een tikkie te veel, of zoals sommigen dat zeggen: een tikkeltje too much. Laten we de koe eens bij de horens vatten, laten we de boel eens op scherp zetten, laten we nu eens gewoon zeggen waar het op staat. Telkens die Engelse woordjes die aan een verhaal of zin worden toegevoegd, het hoeft wat mij betreft gewoon niet. Het gaat mij allemaal net even te snel en dat de pubers en - doe eens gek - de begin-twintigers van deze tijd dit roepen, is oké. Daar ontkomen we niet aan, het is zoals het is. Maar een volwassen vrouw van net in de veertig die hier ook in meegaat, is echt zó awkward. Het kan gewoon niet.

 

Een ander voorbeeld: laatst deden we met onze vriendengroep, geheel in stijl van deze tijd, mee aan een online-pubquiz. Helemaal top: je ziet elkaar allemaal weer eens tegelijk en dat was al een lange tijd niet gebeurd. Je bent benieuwd naar elkaar en de ene na de andere vraag wordt over en weer aan elkaar gesteld. Opeens is er een man of vrouw - ik laat het veiligheidshalve even in het midden, want ik wil niet weer vrouwonvriendelijk overkomen (lees Fairybell, mijn vorige blog; excuses aan alle vrouwen die zich voelden aangesproken) - die besluit met de woorden: ‘Echt heerlijk dat we elkaar eindelijk weer allemaal tegelijk zien, zo weird dit.’ Kijk, dan gaan bij mij de nek- en rughaartjes - en dat zijn er veel, hier ga ik niet over liegen - kaarsrecht overeind staan. Ik hoor al niet eens meer wat er überhaupt is gezegd, want ik ben alweer afgeleid en zit me te ergeren aan dat kleine buitenlandse woordje waar iemand een zin mee eindigt. Nou, mij niet gezien. Het is overtollige informatie, die enorm afleidt. Ik kan nog wel even doorgaan, maar het is mij een beetje too obvious allemaal. Ik weet niet waarom dit steeds meer gebeurt en waar deze drang van ‘I’ll nail this’ en het ‘ik spreek een behoorlijk woordje over de grens’-gehalte vandaan komen, maar ik doe hier niet aan mee. Het gebeurt nu eenmaal en het komt natuurlijk ergens vandaan. En natuurlijk, ik ben ook niet roomser dan de paus. Waarschijnlijk ben ik - en velen met mij - zelfs aan deze gekte begonnen. We kunnen helaas aan deze benarde situatie, waarin we as we speak met z’n allen zitten, niet veel meer doen. Zijn we uiteindelijk niet zelf, mede door toedoen van de Amerikaanse tv-serie Friends, begonnen met het overnemen van bepaalde quotes? Uiteindelijk ging ook ik mee in de OMG-gekte, want het leek zo grappig en onschuldig. Op mavo-C-achtige wijze ‘Oh my God’ zeggen, ja hilarisch man, dan was je echt next level bezig! Nu is mijn Engels vandaag de dag nog steeds van het niveautje ‘net niet’, of beter gezegd verre van ‘net niet’, maar dit geheel terzijde. Het was uiteindelijk de aanzet tot een karrenvracht van Engelse woorden die we nu tegen elkaar zeggen en aan elkaar laten zien op social media. Dan zie ik weer ergens een Engelse tekst langskomen en gaat mijn mavo-C-translate-brein er weer mee aan de haal. En je voelt hem al aankomen: dan haak ik al heel snel af. Maar goed, het zijn gewoon dingen die me de laatste tijd opvallen, meer niet. It’s been noticed, zal ik maar zeggen.

 

Ik ga weer verder met mijn thuisschoollessen. Mijn zoon van negen, ik zeg het er maar even bij, heeft volgende week een Engelse toets. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, denk ik altijd maar. I’ll keep you posted!

Reactie plaatsen

Reacties

Hanneke
7 maanden geleden

GEWELDIG! Blijf vooral je hart luchten!

Patricia
7 maanden geleden

Heerlijk, you made my day 😜
Echt Dennis, sinds je boek (die ik overigens -jemig dat woord is toch vreselijk- lees ik je stukjes (engelse woord maar niet gebruiken dan hé!)
Doe je goed, wie had dat nou gedacht zo’n OMG 25 jaar later!

Natasja
7 maanden geleden

Geweldig!! En.... Goed dat ik het weet, Engels toets 😜

Christel Ohms-Wijnberg
7 maanden geleden

Héérlijk leesvoer wéér Dennis. Thnx 😉

Fairybell 08-12-2020

 

Het is de maand december en dat is, vind ik, de gezelligste maand van het jaar. De Sint komt langs, alle kinderen zitten naar Diewertje en haar Sinterklaasjournaal te kijken. De kerstvakantie komt eraan, de kerstboom wordt opgetuigd en Oud & Nieuw is een geweldige afsluiter van het jaar. Wat wil je nog meer. En als het even kan ben ik aan het einde van het jaar twee weken vrij. Kortom een heerlijke tijd. Het enige wat me elk jaar steeds meer gaat tegenstaan is dat mijn lieve vrouw, de maand december ook een hele gezellige maand vindt. Kijk, ik hou gewoon van de primaire dingen, zoals kinderen die buiten spelen, leuke dingen met hen in de vakantie doen, een kerstboom die staat in de woonkamer en als klap op de vuurpijl een polaris vuurwerkpakketje, a 35 euries, met een paar sterretjes erbij voor mijn dochter, voor het einde van het jaar. Gewoon de normale dingen, prima zo, niks meer aan doen. Maar mijn vrouw maakt de laatste jaren steeds meer een secundaire uitstap. Een tierelantijntje aan de buitenlamp en doe es gek een kerstster aan het raam, nou dan hebben we wat mij betreft al behoorlijk uitgepakt. Maar het pakket lijkt zich elk jaar, steeds meer en meer, uit te breiden. We kunnen tegenwoordig spreken van een XXL pakket. Het pakket heeft zich, in de loop der jaren, uitgebreid aan een wirwar van lampen welke in de straat hangen en specifiek bij onze woning. Als je bij onze woning aankomt, schrik ik elke dag weer en zie ik angstaanjagend veel lampjes hangen. In alle kleuren en verschillende maten. Daarbij zitten er 20 verschillende standen, waarmee je de lichtfrequentie, welke je van binnenuit kan bedienen, om hetgeen in z’n geheel nog wat meer te accentueren. En laat mijn dochter nou net de finesse hebben om geregeld alle standen even na te lopen om te kijken of deze het ook daadwerkelijk doen. Een check die zij graag, omme nabij, elk half uur uitvoert. Kortom, het flikkert als een malle en IEDEREEN vind het geweldig. Het is elke dag weer een ontdekkingsreis om bij de voordeur te komen. Ik zie geen hand voor ogen. De gordijnen moeten om vier uur ’s middags dicht, want anders weerkaatst het led licht, wat van die f**king lampjes afkomt, in m’n tv. Maar de gordijnen gaan natuurlijk niet dicht, nee want ‘we’ moeten natuurlijk wel zien hoe leuk die dingen schijnen. Want dat is gezellig. Tegenwoordig zitten we ’s avonds alle vier met een zonnebril voor de tv. En ik hoor jullie nu denken. Dennis, Dennis, Dennis, waar is het in godsnaam mis gegaan. Maar als ik naar de overburen kijk, staat er een of ander zelfgemaakt verlicht varken, wat waarschijnlijk dienst doet als hert in deze decembermaand, voor hun huis. Het heerst gewoon overal. Ze, die vrouwen, steken elkaar aan. En tuurlijk kan ik dan zeggen, ik ga hier toch niet met een zonnebril voor de tv zitten. Maar ja, als ik daar over begin en die discussie in alle rust aanzwengel, komt zij uiteraard met een ongelofelijk vrouwelijk en fundamenteel punt. Dan kan het gesprek zomaar, uit het niets, een rigoureuze wending krijgen en hebben we het over een eventuele andere indeling van de woonkamer. Ze zit, wat dat betreft boordevol ideeën, ik kan niet anders zeggen. En u weet net als ik, dat gaat onnoemelijk veel geld kosten. Dan komt de Ikea-prullaria weer om de hoek kijken. Daar zit niemand op te wachten, ik kies steevast voor de zonnebril, het is niet anders. Je valt van het één in het ander en het overkomt je, zonder dat je er erg in hebt. Maar ja, ik moest het gewoon even kwijt. Tuurlijk, het is hooguit 3 weken in het jaar, en de voortuin is leuk versiert, ultiemer kan het niet! Maar, nu had ik het alleen nog maar over de voortuin. Want we hebben natuurlijk ook een achtertuin. Daar staat een 4 meter hoge, volledig verlichte, kerstboom. Een soort Fairybell, nou dan weten de vrouwelijke lezers wel genoeg. Is echt geweldig hoor. Het is dus een soort kerstboom welke verlicht is, oh had ik dat al gezegd? Ik dacht, ik zeg het nog een keer, gewoon om even aan te geven dat wij dus nu 2 kerstbomen bezitten, welke beiden verlicht zijn. En dat wij daar bovenop een paar lampjes voor het huis hebben hangen, maar ook een batterij lampjes in de achtertuin hebben hangen. En dan ga ik het nog niet eens hebben over die speciale goothaakjes, waar die lampjes dan in hangen, want die schijnen daar dus speciaal voor gemaakt te zijn. Maar vooral die achtertuin, voor wie het daar staat en hangt, ik weet het echt niet. Niemand bezoekt onze achtertuin in de winter. M’n zoon kwam laatst naast me staan, beiden onze zonnebril op en nekpijn van het omhoog kijken.  9 jaar is ie, hij vroeg me, ‘Papa, wat betekent varrytell,’ terwijl we naar een ongelofelijk groot, verlicht, gevaarte keken in onze achtertuin. Ik zuchtte en antwoordde, ‘dat is een ander woord voor een verlichte kerstboom, maar het klinkt net wat meer catchy snap je. Dan gaan mensen het eerder kopen. En mochten deze mensen, het is altijd een bepaald slag volk, zien dat deze boom ergens in een voortuin staat. Dan kan het dus zomaar zijn, dat deze Fairybell een dag later, ook bij een ander in de voortuin staat. Zo werkt dat bro.’ M’n zoon knikte, ‘oké, maar waarom staat dat ding dan in de achtertuin, geen vrouw die deze boom ziet.’ ‘Precies, precies, jij snapt het,’ zeg ik, ‘jij snapt het.’ We draaiden ons om, liepen naar buiten en gingen verder met onze Maradona challenge.

Mocht je nou gewoon, net als ik, van de primaire dingen houden. Koop dan het fantastische kinderboek ‘Op zoek naar een Schat’, te lezen vanaf 9 jaar en ouder. Daarbij steun je bij deze aankoop ook het goede doel, namelijk ‘De Tobias Sybesma Foundation’. Heb je interesse, kijk dan verder op deze site, het wijst zich vanzelf. Tot snel.

Reactie plaatsen

Reacties

Maaike
7 maanden geleden

Met een lach heb ik je blog gelezen, leuk! Fijne feestdagen met je gezin en zonnebril 😎😘

Peter Kiers
7 maanden geleden

Mooi stukkie Dennis,, heel herkenbaar. Fijne verlichtende feestdagen😎🎅

Christel Ohms-Wijnberg
7 maanden geleden

Hilarisch Dennis🎄

Instagram  13-11-2020

 

Het was zover. Ik keek m’n vrouw aan en zei, ‘ik ben er klaar voor’. Ze zuchtte en zei, ‘Eindelijk’. Het mocht even duren (10 jaar om precies te zijn), maar ik ben nu ook lid van het prachtige medium Instagram. Het installeren was zo gepiept, even nog een logootje in mekaar flansen, uiteraard gratis, maar hier kom ik later op terug. En hoppa tee, ik was en ben sinds vorige maand officieel lid.  Op Facebook heb je vrienden, op Insta, onder intimi een veel gebruikte term, kun je mensen volgen en heb je volgers, maar dit terzijde. Hierna moesten we het logo installeren, ‘oh hier moeten we dus toch voor betalen’, ik hoor het mezelf nog zeggen op een ietwat geïrriteerde toon. M’n vrouw, lief en geduldig zoals ze is, keek me opeens fel aan. Al snel vlogen de verwijten heen en weer. Zij, ‘jij met je gedram’, ik, ‘jij met je gezeik’, en dan begint het, je kent het wel, ff al die onderlinge frustratie die je op dat moment maar enigszins kan bedenken, of ooit gevoeld hebt, eruit spuwen, je weet hoe dat gaat. De iMac verdiende na dit tafereel een kleine edoch korte schoonmaakbeurt. Maar oké, we gingen verder, allebei uiteraard met een mondkapje op, scheelt weer schoonmaken voor straks. Maar goed, na 35 euro ertegenaan te hebben geknald, had ik ook m’n logo geïnstalleerd. En krakakaaa, ik heb, uit het niets, m’n eigen Insta account. Vette shit! Daarna begon de zoektocht naar volgers. M’n vrouw, ze had er wel een paar, kwam met allerlei suggesties. Mensen, waarbij ik normaal gesproken de voordeur nog niet voor open doe, of voor achter de bank spring en doe alsof ik niet thuis ben, nee nee nee jullie zijn meer dan welkom, want jeweetzelf, alles draait om de volgers, oftewel, namen in typen en volgen die hap. Nu is natuurlijk wel de vraag of je verzoek gehonoreerd wordt, maar ik moet zeggen, ik ben nu een maandje lid, en de volgers druppelen binnen. En nu is het van belang, dat jullie eens goed mijn Instagram account gaan bekijken. En dit is niet zonder reden.

 

Want ik heb een kinderboek geschreven. Het boek heet Op Zoek naar een Schat en is eind oktober uitgekomen. Ik had het verhaal geschreven en dacht, dit boek verdiend een goed doel. Dit omdat in het boek, buiten vriendschap, geschiedenis en dit verpakt in een spannend avontuur, ook de dood een onderwerp is. Niet terugkrabbelen nou, blijven lezen lui, blijf bij de les, no span. Uiteraard heb ik dit luchtig beschreven, wat ik al zei, geen paniek ☺. We hebben het over een kinderboek, dus ik heb het ludiek proberen te verwoorden. Naar een zoektocht voor de illustraties kwam ik uit bij Reitse Sybesma. Hij heeft, na het overlijden van zijn zoon Tobias, de Tobias Sybesma Foundation opgericht. De foundation zamelt geld in voor onderzoek naar een succesvolle behandeling voor hersenstamkanker. Een mooie samenwerking was aanstaande en het goede doel gevonden. Reitse heeft prachtige tekeningen gemaakt, dank daarvoor! Bij elk verkocht boek gaat er geld naar de foundation. Mooier kan niet! Koop het boek, het is echt prachtig geworden, al zeg ik het zelf, ook met dank aan Benny Michel van ‘MCHL Grafisch Ontwerp”. Benny heeft het boek fantastisch opgemaakt. Hulde! Dus iedereen, wees welkom op deze site, maar ook mijn Instagram account Boekenvanvilsteren.

 

Mocht je nou niet via de site een bestelling willen doen op www.boekenvanvilsteren.nl of www.tobiassybesma.nl en het boek direct in je bezit willen hebben, wat ik mij overigens heel goed kan voorstellen. Dan kun je het boek ook kopen bij The Read Shop in Heino, Blitsspul in Lemelerveld, Beleefstijl Salland in Wijhe of Primera Klinkhamer in Zwolle Zuid. En mocht je nog meer willen weten, check deze site en laat een leuk berichtje achter, of lees mijn artikel in het komende magazine Hoezoheino wat binnenkort in de wijde omgeving, zelfs Zwolle Zuid, in je brievenbus valt. De Marketing gaat door!! Air-box, tot later!

Reactie plaatsen

Reacties

Ria
9 maanden geleden

Dennis een geweldig mooi boek en deze ga ik zeker bestellen voor mijn kkeinkinderen

Fam. van Dieren
9 maanden geleden

Hey Dennis,

Wat waren de kinderen trots zodra ze hoorden/lazen dat zij/hun broers in het boek werden beschreven. Wat vonden ze het mooi!!! Wij als ouders vonden dit natuurlijk ook fantastisch. En wat een prachtig boek!! Heel erg leuk en met gevoel geschreven!! Op naar het volgende boek?...

Bernard van Nee
9 maanden geleden

Geweldig Dennis, na al je prachtige verhalen, een boek.
En dat ook nog voor een prima doel.
Chappoo.

Mike
9 maanden geleden

Dennis,
Goed verhaal! Al bijna een bekende Sallander/Zwollenaar!
Succes man!👍💪

Gerard Koetsier
9 maanden geleden

Boeren wijsheid
je kunt het of je kunt het niet , je doet het of je doet het niet
Jij kunt het en hebt het gedaan
Dennis mooi boek en 'n goed verhaal👌👍


Totstandkoming ‘Op Zoek naar een Schat’

 

Waarom dit boek?

De Corona heeft, voor velen, voor een ware omslag gezorgd en ik besloot om te beginnen om een verhaal te schrijven voor mijn zoon Tijn. We zaten als gezin wat meer thuis en ik had de tijd. Ik schrijf al vanaf mijn 25e, maar dit zijn vaak korte stukjes, voor de voetbalclub of voor vrienden. Het eerste verhaal wat ik schreef, was ludiek. Het was meer een probeersel. Hierna ben ik me gaan oriënteren via google hoe ik simpel een kinderboek kon schrijven. Gewoon een leidraad, niets meer, niets minder, vandaar uit ben ik begonnen en kreeg ik de smaak te pakken.

 

Het boek gaat over?

Het is een educatief boek en heet “Op zoek naar een Schat”. Het kan gelezen door kinderen vanaf 9 jaar en ouder. Kort samengevat gaat het boek over vriendschap, geschiedenis, leven & dood. Dit alles zit verpakt in een avontuur.

 

Een verhaal dat zich afspeelt in het dorp Heino.

In het boek zijn de hoofdrollen weggelegd voor mijn zoon Tijn en zijn buurjongens Brian en Jurre. Ze wonen in Heino, dus was het voor mij logisch dat het verhaal zich daar zou afspelen. Ze lopen bij elkaar vaak de deur plat om te kunnen spelen. Dat gemoedelijke, de laagdrempeligheid en het contact met de mensen onderling in het dorp Heino is fantastisch. Daarbij heeft er in de Tweede Wereldoorlog in Heino ook het een en ander zich afgespeeld. Van die combinatie heb ik gebruik gemaakt.

 

Een gedeelte van de opbrengst van elk verkocht boek gaat naar de Tobias Sybesma Foundation, hoe kwam dit tot stand?

Toen ik het verhaal schreef had ik in mijn achterhoofd al het idee, om in met dit boek iets te doen m.b.t. een goed doel. Dat past bij dit kinderboek. Dit omdat ‘de dood’ een onderwerp is die in het boek voorkomt. Toen ik in mijn zoektocht naar een illustrator toevallig bij Reitse Sybesma uitkwam, was dit voor mij een bevestiging. Zijn zoon Tobias is 2 jaar geleden op 12-jarige leeftijd overleden aan hersenstamkanker. Reitse Sybesma is, direct na de dood van Tobias, deze foundation gestart. Dit voor het stimuleren en financieren van (onderzoeks-) projecten en initiatieven om dichter tot een oplossing voor hersenstamkanker te komen. Hoe mooi is het om via deze weg geld in te zamelen voor de Tobias Sybesma Foundation!

 

In het boek komen meerdere onderwerpen aan het bod.

Vaak begin ik te schrijven en waar ik dan uitkom weet ik echt niet. Dat maakt het zo leuk en spannend om te doen. Het gaandeweg puzzelen aan een verhaal en er proberen iets van te maken is fantastisch. Niets is mooier om de kinderen op deze manier iets mee te geven en daar hoort dramatiek ook bij. Niet alles gaat altijd goed, er zullen hobbels zijn, kleine en in geval van Tobias hele grote. En als ik dan zie hoe Reitse, ondanks het grote verlies van zijn zoon Tobias deze foundation heeft opgezet en hiervoor geld inzamelt, daar heb je toch diep respect voor. Dat is mooi om mee te geven. Knal ergens energie en positiviteit in, dan komt er beweging, en gebeurt er altijd iets.

 

Het boek is geschreven in Corona-tijd en was eind oktober verkrijgbaar, de gang zat erin!

In mei ben ik begonnen met het schrijven van het boek en deze is op 22 oktober uitgekomen. Binnen een half jaar heb ik, het hele proces, van begin tot eind doorlopen. Uit ervaring, je hoort hier en daar eens wat van andere schrijvers, blijkt dit enorm snel te zijn. Het zal wel zo moeten zijn. Ik ben dit afgelopen half jaar door menigeen keurig op weg geholpen met de totstandkoming van dit kinderboek. Je zou bijna denken dat het zou moeten zijn. Soms heb je het opeens en dat had ik zeker met het schrijven van dit verhaal. Hoe ik het voor me zag is eruit gekomen.